Over evangelische samenkomsten en onderwijs

Vanmorgen waren we niet in onze eigen gemeente, iets wat we door ons werk elk eindejaar wel een aantal zondagen hebben. Fijne dienst, heel spontaan, fijne mensen, goede prediking (sterk thema: vergeving).  Dit ‘voorrecht’ om een paar keer per jaar bij anderen op bezoek te mogen zijn verandert soms onze kijk op de ‘eigen’ zondagse samenkomsten.
Als het gaat zoals deze morgen dan zijn we toch wel zo’n klein beetje jaloers, al beseffen we dat ook deze gemeente niet perfect is, dat het hier ook wel niet telkens is zoals vanmorgen. Het doet je toch wat dromen, nadenken over hoe zaken geregeld worden. Niet om zomaar klakkeloos over te nemen, zonder mee te zijn in de achterliggende visie werkt zoiets niet. Maar om je eigen visie over de samenkomst wat meer vorm te geven.
Soms botst dat met hoe de samenkomst in onze eigen gemeente is. Twee jaar geleden had ik daar meer moeite mee, nu besef ik meer hoe zo’n dingen langzaam groeien. De situatie is ook wel helemaal anders. Twee jaar geleden zaten we nog in een tijdelijke samenkomstruimte vanwege de nieuwbouw. Nu is dat nieuwe gebouw er, en er wordt ook nagedacht over hoe we samenkomen, niet enkel binnen de leiding, ook in de kringen.
Soms ben je ook in een andere gemeente, en merk je zaken in de samenkomst die niet zo goed lopen. Ook dat geeft een besef dat er overal wel wat is, dat het in de eigen gemeente nog zo slecht niet is.
Passend bij dit onderwerp is dat ik onlangs Gaan we vandaag van Rachel Held Evans las, een boek dat de vraag ‘Waarom zou je naar de kerk gaan’ behandelt. Ook in dit boek komt naar voren hoe de kerk onvolmaakt is, maar toch van bijzondere waarde.

Het thema van de prediking van deze morgen (vergeving) en wat er in de preek zelf gezegd werd deed me ook nadenken over de manier waarop we als gemeente onderwijs vorm geven. Ik kom de laatste tijd regelmatig artikels tegen die gaan over mensen die ontevreden zijn over hun samenkomsten omdat ze er niets uit kunnen halen. Meestal gaat het er dan om dat samenkomsten niet enkel bedoeld zijn om iets uit te halen, maar ook om de eigen inbreng.
Ik zie dit zo. Sommigen zijn al jaren christen, lezen (bijna) elke dag in de Bijbel, bezoeken trouw de verschillende samenkomsten en studies. Maar na verloop van tijd heb je alles zo wel al meerdere malen gelezen en ken je de bekendste (en minder bekende) Bijbelverhalen en hun betekenis wel. Men gaat dan een nadruk leggen op het belang van goede, diepgaande Bijbelstudie. Op zoek naar nog meer kennis, op zoek naar een Bijbelleraar die nog meer kan vertellen.
Niets mis met het bestuderen van de Bijbel, daar niet van, maar ergens mis ik toch de praktische toepassing van sommige van de kernprincipes van het evangelie. We leren over achtergronden, structuren, culturen, … Maar wanneer gaat het om zaken als vergeving, dankbaarheid, zachtmoedigheid, nederigheid, trouw, … in de praktijk te brengen? We steken de Bijbel in ons hoofd, maar wanneer daalt ze naar ons hart zodat ze ook in onze dagelijkse wandel zichtbaar wordt? We zoeken naar anderen om ons te onderwijzen, maar wanneer worden we zelf leraars (Hebr. 5:12)? Ik kijk hierbij ook zeker naar mezelf, besef mijn eigen tekortkomingen.
Ik hoop dat we als christenen mogen leven met een liefde voor God, voor Gods Woord en voor de mensen om ons heen. Zoals er zo mooi staat in Micha 6:8: Er is jou, mens, gezegd wat goed is, je weet wat de Heer van je wil: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God.

Advertenties

5 gedachtes over “Over evangelische samenkomsten en onderwijs

    1. Jona

      Een uitgebreide recensie van een boek van Rachel Held Evans is voor mij te hoog gegrepen (ik heb ze wel beide gelezen). Ze heeft een leuke schrijfstijl, in het eerste boek nog veel vlotter en humoristischer dan het tweede. Over het algemeen kan ik me eigenlijk niet echt vinden in de inhoud ervan, in het tweede nog minder dan in het eerste. Soms heeft ze wel een punt, maar er zijn echt wel belangrijke zaken waar ik totaal anders over denk. Maar juist door die tegengestelde mening helpt het soms om je eigen standpunt goed te overdenken.
      Voor de volledigheid: de vermelding in dit gedeelte was niet bedoeld als aanrader, het paste gewoon zo goed dat ik het het vermelden waard vond.

      Liked by 1 persoon

  1. Ik zie juist wat anders: ik merk dat er steeds minder kennis is van de Bijbel, zeker bij de jongere generaties. Hoeveel mensen hebben de Bijbel helemaal gelezen? Men gaat af op een gevoel, men gaat uit van een individuele interpretatie gericht op het hier en nu. Dat is zwart wit gezegd, maar wel een zorg die ik heb.
    En ja, dan is het belangrijk dat de Bijbel leeft bij mensen. Dat is deels een verantwoordelijkheid van de sprekers, de voorgangers en oudsten. Maar ook een eigen verantwoordelijkheid. Om toch te proberen dit boek – waardoor we God leren kennen – te begrijpen en dit levend te laten worden in ons leven. Niet als een soort antwoordenboek (ik schreef daar al ooit eens over (https://gloriaenkyrie.wordpress.com/2015/09/12/waarom-de-bijbel-geen-boek-met-alle-antwoorden-is/), maar als een levend boek. Waardoor we mensen leren kennen die ons een voorbeeld mogen zijn. Of soms juist niet ;-). Niet om elk woord letterlijk in ons leven toe te passen, maar om het woord in ons te laten leven!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.