Spelrecensie: Mondo

Af en toe brengen we eens een bezoekje aan de plaatselijke spelotheek (spel + bibliotheek = ontlenen van speelgoed/gezelschapsspellen/…). Een ideale manier om budgetvriendelijk nieuwe gezelschapsspellen te leren kennen, al is de collectie voor volwassenen hier in Kortrijk helaas niet echt uitgebreid.

Vrouwlief bracht onlangs het spel Mondo mee, van uitgeverij White Goblin (ter info, want zo hard letten we niet op uitgeverij). Ze is nogal zot van exotische dieren (gelukkig niet als huisdier), dus die doos sprak haar onmiddellijk aan.

Het spel wordt gespeeld in drie ronden. Doel van het spel is om zoveel mogelijk punten te behalen (niet onlogisch, dat is het geval bij veel spellen). Deze krijg je door uit de algemene pot fiches een wereld bijeen te puzzelen, die zoveel mogelijk punten genereert (alhoewel, ik kom hier nog op terug).

Dit lijkt vrij eenvoudig, maar zet daar opdrachten en tijdsdruk bij (slechts 7, 6 of 5 minuten per ronde, afhankelijk van het niveau dat je speelt!) en je hebt een recept om mijn stressniveau goed omhoog te krijgen. Ik beken, ik ben meer het type dat rustig alle opties bekijkt, overdenkt en dan keuzes neemt. Niet de goede tactiek voor dit spel, al is snelheid toch ook niet altijd alles, want fouten leveren minpunten op. Vrouwlief is praktisch altijd, maar dan ook altijd, als eerste klaar, wat bonuspunten oplevert. Toch is dat niet altijd genoeg om te winnen, want ik denk wel dat ik het spel vaker heb gewonnen.

In ronde 2 en 3 heb je bijvoorbeeld een nadeel ten opzichte van de andere speler(s) als je in respectievelijk ronde 1 en 2 de meeste punten hebt. Mijn tactiek was dus om in ronde 1 te proberen net iets minder punten te hebben. Dat geeft meer mogelijkheden in ronde 2 om punten te scoren en op de opdrachten te letten. Ronde 2 probeer ik dan met het miniemste verschil te verliezen om dan in ronde 3 zoveel mogelijk punten te sprokkelen.

Belangrijk in dit spel is om te kijken waar je voor gaat. Soms is het beter een opdracht te negeren. Met twee spelers ben je dan al zeker van vier minpunten, maar als je dit kan compenseren door bijvoorbeeld veel verschillende landschappen te maken met veel dieren, dan heb je die minpunten gemakkelijk gecompenseerd.

We hebben het spel ook eens gespeeld met onze oudste zoon van zes. Voor hem hebben we dan enkele regels rond minpunten niet laten gelden, terwijl wijzelf er wel op moesten letten. Hij vond het op zich wel leuk, behalve de tijdsdruk. Echt kans om te winnen heeft hij niet gehad, maar zo’n spel met ons kunnen meespelen is natuurlijk wel bijzonder.

Conclusie: best wel een leuk spel, en het ziet er heel mooi uit. Alleen vond ik het nu al vrij stresserend, en dan hebben we het alleen nog maar met twee of twee + kind gespeeld. Met drie of vier spelers is het ongetwijfeld nog een stressfactor hoger, wat mij minder aanspreekt. Voor wie wel houdt van een portie snelheid en adrenaline in een spel, is dit dus een aanrader.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.